Sanat, tarihsel süreç boyunca bilimsel gelişmeler ve teknolojik yeniliklerle birlikte sürekli bir dönüşüm içinde olmuştur. Bu dönüşüm, kullanılan malzemelerden üretim tekniklerine ve estetik anlayışa kadar sanatın tüm bileşenlerini yeniden şekillendirmiştir. Modern sanatla birlikte sanatçılar geleneksel üretim biçimlerinden uzaklaşarak yeni ifade olanakları aramış ve teknolojiyi yaratıcı sürecin önemli bir parçası hâline getirmiştir. Bu bağlamda heykel sanatı da yalnızca fiziksel form üretimine dayalı bir alan olmaktan çıkarak bilim, mühendislik ve dijital teknolojilerle etkileşim kuran disiplinlerarası bir yapıya dönüşmüştür. 21. yüzyılda gelişen nanoteknoloji, sanat alanında yeni estetik ve teknik olanaklar sunarak heykel sanatının üretim süreçlerini farklı bir boyuta taşımaktadır. Maddenin atomik ve moleküler düzeyde kontrol edilmesine imkân tanıyan bu teknoloji, sanatçılara geleneksel yöntemlerle üretilemeyecek kadar hassas ve karmaşık yapılar oluşturma olanağı sağlar. Böylece heykel, sabit bir form olmaktan çıkarak ışık, renk, yüzey ve hareketin moleküler düzeyde yeniden kurgulandığı dinamik ve etkileşimli bir alan hâline gelir. Nanoteknoloji, sanatçılara üretim süreçlerinde daha fazla özgürlük sağlarken izleyiciye de çok katmanlı deneyimler sunar. Bu araştırmada literatür tarama yöntemi kullanılarak nanoteknolojinin modern heykeldeki yeri incelenmiş; bilim–sanat ilişkisi disiplinlerarası bir perspektifle ele alınmıştır. Ayrıca nanoteknolojiyi sanat üretimine dahil eden çağdaş sanatçılar analiz edilmiştir. Özellikle Neri Oxman ve Diemut Strebe örnekleri, bu teknolojinin hem teknik hem de kavramsal dönüşüm sağladığını göstermektedir. Nihayi olarak, nanoteknoloji, modern heykel sanatında yeni üretim biçimleri oluşturmuş; malzeme anlayışını değiştirerek sanatçı, eser ve izleyici ilişkisini yeniden tanımlayan çok boyutlu bir estetik yapı ortaya çıkarmıştır.